บทที่ 1460 ตกลงมาจากดาดฟ้า

แอนเดรียเสียงสั่นเครือ “ถ้าคืนนั้นฉันตายไปซะ บางทีฉันอาจจะเป็นอิสระไปแล้ว ฉันคงไม่ต้องนอนโคม่าอยู่เจ็ดปี ไม่ต้องลืมตาขึ้นมาเจอโลกใบใหม่ที่หมุนไปโดยไม่มีฉัน และไม่ต้องมาทนดูเอเดรียนทิ้งฉันไป”

“แอนเดรีย ตลอดเจ็ดปีที่เธอโคม่า พี่คิดถึงแต่เรื่องที่ว่าเมื่อไหร่เธอจะฟื้นอยู่ทุกวินาที” เขายื่นมือออกไป ห่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ